Tinne Vanwezel
Berkenlaan 57, 1850 Grimbergen

BTW 0743.620.806

 

Weazly-pictures-wit-4000px_edited.png

info@weazlypictures.be
0471/41.15.83
 

© 2023 by The Mountain Man. Proudly created with Wix.com

Op 10 april 2015 werd onze Tuc geboren, waardoor hij de jongste telg van ons huishouden is. Tuc is een Noorse Boskat met een crème en wit-kleurig vachtje.
Ik weet het... het zou niet mogen, maar toch moet ik bekennen dat 'kleine' Tuc een speciaal plekje in m'n hart heeft. En dat terwijl we hem op goed geluk hebben gekozen. Onze Pim's was namelijk al beslist, maar aangezien ons zwartje 'enig kitten' was, zochten we nog een speelkameraadje voor hem. Tuc komt uit een nestje van 4 dat 1 maand jonger is. Aangezien wij steeds voor katertjes kiezen, viel het kattinetje al snel af. Eén van de katertjes was bovendien reeds gereserveerd, waardoor we moesten kiezen tussen een blauw getijgerd bolletje wol met wit of onze kleine Tuc.
Die keuze was niet makkelijk. We hadden enkele maanden eerder namelijk afscheid moeten nemen van onze Snickers, een blauwe getijgerde Noor. Zou het tijgertje niet teveel op ons verloren hartendiefje lijken? Rosse katten hebben jammer genoeg ook een verleden bij ons thuis, en spijtig genoeg geen leuk...

Zowel m'n tante (die de Noorse Boskatten fokt) als de dierenarts zagen het allesbehalve rooskleurig in. Z'n leven leek erg kort te worden. Maar op de één of andere manier heeft hij zich er toch doorheen geslepen. Dagelijks werd hij gewogen en de progressie werd bijgehouden, zodat er snel ingegrepen kon worden indien opnieuw nodig. Ook bij ons moest hij nog wekelijks op de weegschaal, maar hij deed duidelijk z'n best om broer Snickers opnieuw in te halen. Alles was weer hoe het moest zijn! Tot een puberende Lion besloot om wat te proeven van een puzzelmat die op zolder lag. Gevolg: beestje wou niet eten (en tegenwoordig was hij verzot op eten...) en dus op naar de dierenarts. We waren er net op tijd bij: de darm was nog net niet door geschuurd. Maar ook hier kwam hij dus goed doorheen, al verdween onze puzzelmat in de vuilnisbak. Lijkt wel genoeg miserie voor 1 katje, niet? Nee, hoor. Meneertje moest vóór z'n eerste verjaardag ook nog eens thuiskomen met een slepende staart. Na even beterschap na behandeling door de 

dierenarts, ging het toch weer slechter. De geur die ervan af kwam heeft ons doen besluiten om een second opinion te gaan vragen. Resultaat: Lion weer onder het mes om z'n staart een heel stuk in te korten. De staartpunt was namelijk al afgestorven en reageerde niet meer op pijnprikkels. Hadden we nog even gewacht, kon ook z'n ruggenmerg aangetast worden en waren we hem kwijt. Maar staart of geen staart, onze Lion was de vrolijkheid zelve. Hij stond me steeds op te wachten als ik thuiskwam van school om even samen in de tuin te spelen en sliep steevast op m'n bed. Maar ook deze liefde kon niet blijven duren. Op 2-jarige leeftijd, in april, kwam onze Lion 's avonds niet naar huis. En ook de daaropvolgende dagen geen teken van hem. Ik ben weken blijven roepen naar hem 's avonds, maanden blijven hopen, maar onze lieve Lion hebben we nooit meer teruggezien...

Ondanks dat ik stapelgek ben van rosse katten, hebben we tot nu toe steeds dikke pech gehad met hen. Onze eerste roodkleurige, ChaCha uit het asiel, hebben we na een week al weer moeten afgeven. Het calici-virus dat hij in het asiel moet hebben opgelopen was te sterk voor het kitten.
Enkele jaren later namen we net afscheid van bezoek toen er een mooie halflangharige, rosse kat voor de deur om aandacht kwam vragen. Deze kat nooit eerder gezien hebbende, namen we hem in huis. De volgende dagen goed opgelet op affiches van verdwenen katten, maar nooit iets zien verschijnen. Bounty werd welkom geheten in ons gezin! En wat een lieverd was hij... Diezelfde avond dat we hem in huis namen, kwam hij onmiddellijk op m'n schoot zitten. Een jaar later sloeg het noodlot echter al toe. De buurvrouw belde ons op met de melding dat onze Bounty al een hele dag in haar tuin lag, zonder zich te verplaatsen. Het beestje kon blijkbaar niet langer op z'n pootjes staan. Hem met veel moeite in een mandje gekregen en op naar de dierenarts, die jammer genoeg niet meer bij machte was om hem te genezen. Lieve Bounty stierf aan darmkanker...
Rosse nr. 3 was onze Lion, samen met broer Snickers onze eerste Noortjes. Al voor ik hem zag, wist ik dat hij mijn kat zou worden! Lion groeide als kool, tot de mama besloot dat hij oud genoeg was voor vast voedsel en dus niet langer gezoogd hoefde te worden. Mijn liefje weigerde de brokjes, natvoer, maakte niet uit wat, en ging zienderogen achteruit.

Je kan je dus voorstellen dat ik een beetje angstig was om opnieuw voor een ros katje te kiezen...
Maar kiezen moesten we (voor Pim's z'n geluk), dus uiteindelijk niet emotioneel gekozen, maar puur op kleur: wat zou het mooiste passen bij het zwarte pelsje van onze Pim's. Het contrast tussen zwart en crème leek ons wel wat, dus is het Tuc geworden die bij ons kwam leven. Die keuze, hoe onpersoonlijk ze ook was, heb ik nog geen seconde betreurd!
Tuc heeft zeker en vast een eigen willetje en trekt zich vaak van niets of niemand iets aan, maar hij is ook zo'n ontzettende knuffelaar! Luid spinnend bepaalt hij wanneer je hem moet vertroetelen, of je nu net naar een spannende film aan het kijken bent (en je er dus niet meer van kan zien óf horen door z'n gespin), wilt slapen, of de privacy van de badkamer opzoekt. Hij houdt me vaak gezelschap tijdens de nacht, meestal slapend op m'n bureaustoel, maar ook de vensterbank, m'n bureau en soms zelfs m'n bed kunnen gekozen worden om zich neer te vleien.
Hij komt steeds binnengewandeld met z'n staart hoog in de lucht, maar negeert je straal wanneer je hem roept, al kan er regelmatig wel een 'prrrt' vanaf... Stortregent het buiten? Geen probleem voor onze Tuc: die komt ook gewoon knuffels halen wanneer hij doorweekt is. Misschien is hij als kitten 'immuun' geraakt aan water door z'n duik in ons vijvertje? Elke keer we iets uit de berging willen halen, probeert meneertje mee binnen te glippen. Waarom? Omdat z'n eten of snoepjes daar bewaard worden? Die staan er wel, maar het is z'n Flying Frenzy hengel die hij wil hebben. Liefst van al steelt hij hem zelfs achter onze rug uit de berging en verraadt hij zichzelf door trots te grommen op iedereen die daarna in de buurt van hem en z'n prooi durft te komen (al zal hij nooit of te nimmer uithalen). 's Ochtends speelt hij volgens ons mama regelmatig 'stoppenbol' in hun kamer (uiteraard wanneer zij net de deur wil sluiten), waarbij hij zich probeert te verstoppen onder een veel te klein opstapje. Wanneer hij even de tuin in wil, zit hij voor de deur te wachten en zielig te wezen tot je de deur voor hem opent, in plaats van gebruik te maken van het kattenluikje. 't Is zo'n karaktertje... Ik zou hem niet meer kunnen missen!

Tuc is sinds 2018 ook ingeschreven bij CastingTails en zal in de toekomst dus mogelijk te zien zijn in folders, op affiches, reclamefilmpjes of met veel geluk zelfs in een film. Duimen alvast!

DSC_4531-2.jpg

Tuc

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now